"Jimmy's Hall"
Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς
Ερμηνεία: Μπάρι Γουόρντ, Σάιμον Κίρμπι, Άντριου Σκοτ
Στην Ιρλανδία, αρχές της δεκαετίας του '30: Η ανεξάρτητη πια χώρα προσπαθεί να ξεχάσει τον αιματηρό Εμφύλιο ανάμεσα σε όσους συμφωνούσαν με τους όρους που έθεσαν οι Άγγλοι προκειμένου να αποχωρήσουν και σε όσους θεωρούσαν ότι οι αγώνες τους προδόθηκαν... Ο Τζίμι Γκράλτον, ένας από τους ηγέτες της Αριστεράς, επιστρέφει από την Αμερική, όπου είχε βρει καταφύγιο, στην πατρογονική επαρχία, φορτωμένος μ' ένα γραμμόφωνο και δίσκους τζαζ και σουίνγκ. Αποφασίζει μετά από πολλούς δισταγμούς να επισκευάσει το πολιτιστικό κέντρο της κοινότητας, το οποίο είχε δημιουργήσει κάπου δέκα χρόνια πριν: Το πρωί ήταν ανοιχτό εκπαιδευτήριο με μαθήματα λογοτεχνίας, ποίησης, ζωγραφικής και τα βράδια λειτουργούσε ως αίθουσα χορού, κόντρα στον διάχυτο πουριτανισμό της ιρλανδέζικης κοινωνίας. Τώρα πια ο Τζίμι Γκράλτον δεν θέλει φασαρίες με την εξουσία, προτιμά να αποσυρθεί στο πατρικό του, να φροντίσει την ηλικιωμένη μάνα του, να καλλιεργήσει τα κτήματα του πατέρα του.
Οι παλιοί του σύντροφοι όμως τον πείθουν ότι είναι αναγκαίο να ανακαινίσει το πολιτιστικό κέντρο. Όλοι δουλεύουν εθελοντικά, και αυτή η συσπείρωσή τους θα τρομοκρατήσει τους συντηρητικούς παράγοντες της περιοχής, τους γαιοκτήμονες, που οι απέραντες εκτάσεις τους παραμένουν ανέγγιχτες στην ανεξάρτητη Ιρλανδία, και κυρίως την Εκκλησία. Ο Τζίμι θα γίνει γι' αυτούς ο «αντίχριστος», που απειλεί την "τάξη πραγμάτων" με τη μουσική, το σμίξιμο των σωμάτων, τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη απέναντι στους καταπιεστές...
Ίσως αυτή να είναι η τελευταία ταινία μυθοπλασίας του σπουδαίου Βρετανού δημιουργού, και έχει βέβαια τη σημασία του ότι για μια ακόμη φορά χρησιμοποιεί μια πραγματική ιστορία ως αφηγηματική βάση. Εντυπωσιάζει η ικανότητά του να "δένει" τα ψυχαγωγικά στοιχεία με τον πολιτικό στοχασμό της αυτόνομης δράσης και τη μελαγχολία της ανοιχτής πληγής μιας κοινωνίας σε κρίση...
